derin bir çukura düşüyorum önce
birdenbire oluyor bu hep
sonra çıkıyorum oradan
yüzüm gözüm sıyrıklarla dolu
kan gibi bi şeyler sızıyor etrafa
midem bulanıyor gene
sonra derin bir üzüntü çöküyor içime dışıma
ağzımda bile hissediyorum sanki tadını
geriliyor tüm hücrelerim bu halle garipleşiyor herşey
baktığım yönde görmek istemediklerim..
puslu herşey
buzlu camın arkasından izliyorum dünyayı
dönüp dönüp aynı rüyayı görmek gibi yaşamak
sonra
kendime doğru kıvrım kıvrım kıvrılıp
boş eski bir bank olup beklemek istiyorum
sadece beklemek öylecee
kimi beklediğini bile tam olarak bilmeden
belki dünyada sadece bir kelime
ya da bir fiil
ya da bir şey
ya da hiç olmak için varım
kelime olsa olsa “hayy-at”
fiil olsa olsa “bekle-”
bir şey olsa olsa “kırmızı balık” berrak suda
hiç de hiç işte
öyle bir “hiç”
hiç de ne mağrur burnu havada bi kelime ben bunu da fark ederim
tıpkı her daim ayrı yazılması gereken bir kelime bile olamamış de bağlacı gibi
sonra
sonrası yok ne biliiiim
biliiimin bileyim olduğunu bildim mesela
öğrettim de
ee
yazmak istemiyorum ben bileyim diee
bilmeyeyim de hiç bi şii
bildiklerimi bildim n’oldu