allah aşkına

kış , arsız misafir
istanbul , sümsük ev sahibi
güneş…
bugün doğdu
en güneşli yere oturup parmaklarımı açtım güneşle dans etsinler diye
sonra geldi yüzümü yaladı , saçlarımı okşadı
ben onu sevdim o beni
yıllarca beklenmiş bi sevgili gibi
yazdığın şu koskoca kitapta bir harfi oluşturan sonsuz noktadan bi noktaydım sadece
ben sen dim dahası senden dim
kelimeler seni sınırlandırırdı hep
konuşurken yazarken titremeliydi ellerim
ne kalabalık yaratmıştın insanları ve ne kadar birbirlerine uzak
bu da bir mucizeydi
insanların
telefonları kapalı olurdu aranınca
yüzleri sevimsiz olurdu bakınca
gözlerine dokunma mesafesindeyken bile
konuştuklarını dinlemediklerini bilirdin
duymadıklarını
görmediklerini
sevmediklerini
o arayınca telefonu hep açardı
gittiğimde hep bulurdum onu
beni gerçekte en çok allah sonrada annem sevdi
annem ne zaman gitsem içeri aldı beni
hiç kapıda bırakmadı
eve girince yorgun , halsiz
masaya kurulmuş bi kahvaltıydı

bugün beni en çok allah sevdi
çünkü güneşi gönderdi mutlu olmam için
ve bende ondan özür diledim tüm saçmalıklarım için